Als er iets is wat ik zou willen schrappen in de maatschappij, dan is het wel dit.
Allereerst is het een dooddoener eersteklas. Helemaal wanneer het moeder-zijn zwaar voelt en je boven het hoofd groeit. Been there, done that. Niemand heeft er wat aan als dit gewoon gezegd wordt. Daar help je niet mee. Steek liever je handen uit de mouwen en bid voor dit gezin.
Je merkt het al; ik vind wat van deze uitspraak. En voordat we beginnen: Ja. Ik heb hem ook gebruikt en ook gehoord. En toch..
Er is meer aan deze term, waar ik nu echt weerstand door voel.
We zijn het gaan aannemen als waarheid en normaal; die tropenjaren.
Het is een overtuiging die onze maatschappij, onze gezinnen, en onze gedachtenwereld is binnengeslopen.
“Het moet wel heel zwaar zijn. Een jong gezin hebben, moeder-zijn.” Of… “Als je deze jaren hebt gehad, dan is het ergste achter de rug. Dan kun je alles aan. Ook samen.”
Tropenjaren staan voor slapeloze nachten, veel zorgen voor,alert zijn, zwaar en intensief.
Maar laat me dit vertellen:
Het is een leugen.
Eentje die probeert om gezinnen al vroeg stuk te maken. Moeders al te laten geloven dat het wel zwaar moet zijn, nog voordat ze het kind in de armen hebben. Dat er geen andere weg is dan die zware weg.
Het is een leugen die zorgt dat we eronder zijn gaan zitten als moeder. Denken dat we het moeten ondergaan. Het rooft van vreugde. Van dankbaarheid. Van zicht op de zegen die kinderen zijn.
Sterker nog, hierdoor worden er meer levens geroofd dan nodig is. Hoe dan?
Doordat er een bepaalde angst wordt gecreëerd, er niet wordt gekeken naar de zegen, maar naar alles wat er mis kan gaan. En de keuze voor ab0rtus is dan dichterbij. Ipv dat er handen uit de mouwen worden gestoken en gebeden omhoog gaan voor deze jonge gezinnen, deze moeders, worden ze gewaarschuwd voor hoe moeilijk het eel niet is. Daarom raakt deze overtuiging de maatschappij meer dan ons lief is.
En ik besef me goed, heel goed, dat dit een scherp onderwerp is.
Maar wat als we het ouderschap en de kinderen gaan zien zoals hoe God het bedoeld heeft? En Zijn waarheid gaan spreken? Ze echt gaan zien als zegen? Het mama-zijn zien als de kostbaarste taak en bediening die je hebt?
Laat je niet van alles roven door deze overtuiging. Door het maar te ondergaan. Ja ook in die tropenjaren. Maar sta stevig op je voeten. Zodat je later niet alles weer hoeft terug te pakken van wat er geroofd is.
Want juist te midden van alle hectiek, te midden van de slapeloze nachten, wil Hij je dicht aan Zijn hart hebben. En laten horen wat je mag bidden, zingen, proclameren over je kinderen. Je kunt dit mama.. want het is Zijn kracht in jou.
🤍 Wil je verder praten, stuur me een dm. Enneh, volgen kan altijd.