Maar ondertussen liep ik rond met mijn baby, rechtop tegen me aan. Hopend dat ze alle lucht kwijt was. En als ze eindelijk bij me sliep, probeerde ik mijn ogen dicht te doen. Tenminste, als dat lukte met onze peuter.
Oh, wat voelde ik me falen..
Nu kijk ik er heel anders naar. Ze had me nodig als moeder, en ik gaf het beste wat ik kon. Toch had ik graag iemand gehad die echt begreep hoe pittig het was en hoe wanhopig ik me soms voelde. Hoe ik door de bomen het bos niet meer zag.
Gelijk is dit mijn drijfveer. Want ook jij verdient iemand die naast je loopt. Die de stofzuiger pakt, of je baby wiegt zodat jij lekker kunt douchen of een blokje om kunt. Die jou even alle verhalen eruit laat gooien zonder dat je tot last bent.
Zeg eens eerlijk, hoe is jouw tijd met je jonge gezin? Hoe ervaar je het echt?